Praca weterynarza z zagranicy w Niemczech

Szanse na bezpośrednie pełne uznanie (równoważność bez egzaminów) w przypadku dyplomów uzyskanych w krajach trzecich (poza UE/EOG/Szwajcarią) są statystycznie niewielkie. Nie wynika to z tego, że Twoje wykształcenie było złe, ale z tego, że niemiecki program nauczania jest niezwykle szczegółowy i uregulowany przepisami prawa europejskiego.

Często brakuje godzin z takich przedmiotów, jak higiena żywności, prawo dotyczące chorób zakaźnych lub właśnie specjalne gatunki zwierząt, takie jak świnia.

Ale: nie musisz „ponownie studiować” w klasycznym tego słowa znaczeniu. Musisz „tylko” udowodnić, że posiadasz odpowiedni poziom wiedzy. Odbywa się to poprzez tzw. egzamin sprawdzający wiedzę. Obejmuje on zazwyczaj od 8 do 12 przedmiotów.

Pozytywnym aspektem jest to, że możesz już pracować w Niemczech (z zezwoleniem na wykonywanie zawodu), zarabiać pieniądze i jednocześnie przygotowywać się do tych egzaminów. Jako Twój pracodawca postrzegamy to jako inwestycję. Wiemy, że na początku potrzebujesz czasu na naukę. Jest to trudna droga trwająca około 1-3 lat, ale dzięki odpowiedniemu przygotowaniu przez doświadczonych kolegów jest to absolutnie wykonalne. Całkowite odrzucenie szkolenia jest bardzo rzadkie, zazwyczaj sprowadza się to do powtórzenia egzaminów.

Jest to prawdopodobnie najniebezpieczniejsze nieporozumienie w obecnym procesie imigracyjnym. Ustawa o imigracji wykwalifikowanych pracowników reguluje prawo pobytu (czy mogę przekroczyć granicę?). Federalne przepisy dotyczące lekarzy weterynarii regulują prawo wykonywania zawodu (czy mogę leczyć zwierzęta?).

Prawo zawodowe jako „Lex Specialis” (prawo szczególne) ma pierwszeństwo przed ogólną ustawą imigracyjną. Bez potwierdzenia znajomości języka na poziomie B2 wydanego przez certyfikowaną instytucję (np. Instytut Goethego, Telc) żadna izba rządowa w Niemczech nie wyda Ci pozwolenia na wykonywanie zawodu. W celu uzyskania późniejszej licencji większość krajów związkowych wymaga nawet egzaminu z języka specjalistycznego na poziomie C1.

Powód jest prosty: weterynaria wiąże się z odpowiedzialnością, prawem farmaceutycznym i złożoną komunikacją z właścicielami zwierząt. Stwierdzenie „Myślę, że pies ma ból brzucha” nie wystarczy. Musisz umieć udzielać jasnych informacji z prawnego punktu widzenia. Przygotujemy Cię do tego, ale bez poziomu B2 nie możemy zatrudnić Cię jako lekarza weterynarii – co najwyżej jako stażystę, dopóki nie osiągniesz wymaganego poziomu.

Koszty nie są nieznaczne, ale są do przyjęcia, jeśli porównać je z późniejszym wynagrodzeniem.

Oto przybliżony wykaz kosztów, które poniesiesz jako lekarz weterynarii z zagranicy:

• Opłata wizowa: ok. 75 €.
• Przyspieszona procedura dla wykwalifikowanych pracowników: 411 € (opłatę tę często pokrywamy z góry jako pracodawca).
• Tłumaczenia i poświadczenia: w zależności od zakresu od 300 € do 800 €.
• Opłaty za zezwolenie na wykonywanie zawodu: w zależności od kraju związkowego od 100 € do 300 €.
• Koszty podróży: lot/pociąg do Niemiec.
• Koszty utrzymania: do momentu otrzymania pierwszej pensji.

W naszym modelu wspieramy Cię finansowo lub ponosimy koszty z góry, które rozliczamy później. Ważne jest to, że nie musisz być bogaty, aby przyjechać. Ważna jest chęć. Gdy tylko zaczniesz pracować, jako asystent początkujący zarabiasz (w zależności od doświadczenia) od 3000 € do 4000 € brutto miesięcznie, dzięki czemu koszty te szybko się zwracają. Często oferujemy pakiety relokacyjne, które są negocjowane indywidualnie.

Zasadniczo: tak, celem jest połączenie rodziny. Prawo niemieckie wspiera to, zwłaszcza w przypadku wykwalifikowanych pracowników.

Istnieją jednak przeszkody praktyczne:

1. Utrzymanie:  musimy udowodnić, że Twoje wynagrodzenie wystarczy na utrzymanie całej rodziny bez pomocy państwa. Jako weterynarz Twoje wynagrodzenie jest zazwyczaj wystarczające.
2. Mieszkanie:  Musimy udowodnić, że mieszkanie jest wystarczająco duże dla wszystkich (powierzchnia w metrach kwadratowych na osobę).
3. Język współmałżonka: Często współmałżonek musi wykazać się znajomością języka niemieckiego na poziomie co najmniej A1, chyba że posiadasz niebieską kartę UE (co jako weterynarz jest często możliwe, gdy masz pełne uprawnienia i odpowiednie wynagrodzenie).

Nasza rada oparta na doświadczeniu: najpierw przyjedź sam (na 2-3 miesiące). Odbyj okres próbny, znajdź mieszkanie z naszą pomocą, załatw wszystko. Następnie bez stresu sprowadzimy rodzinę. Okazało się to najpewniejszym sposobem. Pomagamy w załatwianiu formalności zarówno dla rodziny, jak i dla Ciebie.

Jest to „najgorszy scenariusz”, którego wielu się obawia. Po pierwsze: masz więcej niż jedną próbę. Możesz powtarzać egzaminy (zazwyczaj do dwóch razy, czyli łącznie trzy próby z każdego przedmiotu).

Jeśli jednak ostatecznie nie uda Ci się zdać egzaminu, tymczasowe zezwolenie na wykonywanie zawodu wygasa, ponieważ ma ono służyć jedynie jako pomost do uzyskania licencji. Nie będziesz wtedy mógł pracować jako lekarz weterynarii w Niemczech.

Ale: robimy wszystko, aby tak się nie stało. Nasz wskaźnik sukcesu wśród kandydatów, którym pomagamy, jest niezwykle wysoki, ponieważ dokładnie wiemy, czego się od nich oczekuje. Jeśli jednak mimo wszystko nie uda się, często istnieją możliwości pracy w branży weterynaryjnej, w laboratorium lub jako wysoko wykwalifikowany asystent (w obszarze TFA, co jest poniżej twoich kwalifikacji), gdzie nie jest wymagana licencja. Jednak naszym wspólnym celem jest plan A: uzyskanie przez Ciebie licencji lekarskiej. Dzięki dyscyplinie i naszej pomocy osiągniemy ten cel.